ده پیشنهاد به منظور افزایش تاب ­آوری در برابر زلزله

به منظور دستیابی به این مهم، در ذیل ده پیشنهاد مطرح شده است.

* نیاز به یک متدولوژی برای ارزیابی میزان خطرپذیری

1.       به افراد آموزش دهید که در حین زلزله چه اقداماتی باید انجام دهند. همان‌طور که در بخش پیشین ذکر شد، بزرگ‌ترین ریسک زمانی است که مردم در خانه‌های آسیب‌پذیر هستند، به ویژه در شب زمانی‌که خواب هستند. نیاز به دانش معتبری از بهترین نوع رفتار خود‌محافظتی وجود دارد و  همچنین نیاز به یک متدولوژی برای ارزیابی میزان خطرات در خانه‌های بومی و سایر مسکن‌ها حس می‌شود.

 

* توانایی‌های عملیات‌های تجسس و نجات شهری در محل وقوع حادثه را افزایش دهید

2.       توانایی‌های عملیات‌های تجسس و نجات شهری در محل وقوع حادثه را افزایش دهید. یکی از بزرگ‌ترین تراژدی‌ها در زلزله این است که نیروهای عملیات‌های تجسس و نجات شهری از هزاران کیلومتر دورتر از محل وقوع حادثه می‌آیند و پس از 36-72 ساعت پس از حادثه می‌رسند. عموما، بین 1200 و 2300 امدادگر از 50 کشور مختلف در منطقه وقوع حادثه حضور می‌یابند. در عوض، نیروهای عملیات‌های تجسس و نجات شهری بلافاصله مورد نیاز هستند و در بیشتر موارد قبل از 12 ساعت، آن‌ها باید خود را به محل حادثه برسند. اقدامات زیر کمک بسیاری به این وضعیت خواهد کرد. نگه‌داری لوازم ساده (نردبان، طناب، چراغ قوه، پوشاک مورد نیاز، کلاه‌های مقاوم، جعبه کمک‌های اولیه و....) در همسایگی و آموزش به افراد منطقه به منظور تشکیل گروه‌های نجات به طور مستقل. به هر حال، به افراد باید آموزش داده شود که از ریسک­های نجات مردم به طور گسترده اجتناب کنند و از آسیب‌های جسمانی ناشی از زلزله آگاه شوند و چگونه از لوازم کمک‌های اولیه استفاده کنند.

 

* ریسک­های سازه­ای و غیر سازه­ای را کاهش دهید

 3.       ریسک­های سازه­ای و غیر سازه­ای را کاهش دهید. بسیاری از این ریسک­ها مربوط به داخل ساختمان هستند، اگرچه برخی به خارج از ساختمان ربط دارند. بسیاری از ریسک­های غیرسازه­ای را می‌توان به آسانی بررسی و چاره‌اندیشی نمود. این کار را اغلب با اقدامات کوچکی مانند ایمن‌سازی اشیا به وسیله پیچ‌گوشتی و .... می‌توان انجام داد.

 

* برنامه‌ریزی قابل انعطاف داشته باشید

 4.       برنامه‌ریزی قابل انعطاف داشته باشید. برنامه‌ریزی باید خود یک پروسه باشد، نه یک هدف: در واقع، پروسه برنامه‌ریزی اغلب مفیدتر از نتیجه کار است؛ پروسه برنامه‌ریزی به مشخص نمودن مشکلاتی که باید چاره‌اندیشی کرد، کمک می‌کند. برنامه‌ها باید همه ریسک را دربرگیرد و باید برای مخاطرات چندگانه و ثانوی مناسب باشد. آن‌ها باید از شیوه سناریوی اثرات، واکنش و اقدامات پس از آن استفاده کنند چراکه این کار بهترین شیوه بررسی احتمالات وقوع حوادث است. سناریوی این وقایع در برابر اتفاقات احتمالی آینده قابل انعطاف هستند. به جای آن که این شبیه‌سازی‌ها پیش‌بینی‌کننده باشند، آن‌ها وسیله درک روابط علت و معلولی هستند و نیازهای آتی را مشخص می‌کنند.

 

* با یکدیگر شبکه ارتباطی ایجاد کنید

5.       شبکه ارتباطی ایجاد کنید. این کار در هر مقیاسی از همکاری متخصصان جهانی تا شبکه‌های منطقه‌ای بین امدادرسانان و ساکنان باید صورت گیرد. وجود شبکه‌های کمک‌رسان، مسئله ایمنی در برابر زلزله را در جریان قرار می‌دهد و به مردم اطمینان خاطر می‌دهد که آن‌ها تنها نیستند. این کار به انتشار اطلاعات کمک می‌کند و میزان یادگیری را افزایش می‌دهد. شبکه‌ها را شاید ابزار کارآمدی برای انتشار اقدامات نوآورانه در بین مردم دانست. این شبکه‌ها بلایا را به نوع خوش‌خیم تبدیل می‌کنند و اتحاد اجتماعی را افزایش می‌دهند.

 

* در مسائل مشارکت مردم را جلب کنید

6-تشویق به اداره کردن مسئله کنید. این موضوع می‌تواند حضور ذی­نفعان را افزایش دهد و باعث برنامه‌ریزی‌های شخصی در برابر فجایع شود. افراد کمی در جامعه برنامه شخصی و یا نظری درباره چگونگی اقدام در مقابل بلایای طبیعی دارند. اداره نمودن مسئله کاهش خطرپذیری یک موضوع ملی و منطقه‌ای است، اما از آن‌جا که مناطق محلی همیشه مکان وقوع بلایا و امدادرسانی‌ها هستند، آن‌جا تبدیل به پایگاه اصلی حکومت به منظور حل معضل می‌شود. بعلاوه، انسان نیاز دارد که فرهنگ منطقه‌ای را درک و با آن تعامل کند و این امر قبول ایده‌های و راهبردهای جدید را آسان می‌کند.

 

7-اقدامات تمرینی را افزایش دهید. به منظور کسب اطمینان از انجام این کار می‌توان از شبکه‌های مذکور استفاده نمود. اگرچه بهترین نوع اقدامات در دنیای واقع قابل دسترسی نیست، اما با تغییر شرایط از یک مکان به مکان دیگر، نمونه‌های مناسبی را می‌توان در مناطق جدید به کار برد و نیز نتایج تحقیقات باید کاربردی شوند.

 

* برنامه‌ها باید کاملا تحت حمایت گروه‌های ذی‌نفع در همه شاخه‌های جامعه مدنی قرار گیرد

 8-از پایدار بودن برنامه‌ها اطمینان حاصل نمایید. به منظور دسترسی به این مهم، برنامه‌ها باید کاملا تحت حمایت گروه‌های ذی‌نفع در همه شاخه‌های جامعه قرار گیرد. یک معضل همیشگی آن است که مخارج متعدد فراوانی را نسبت به هزینه های کاهش خطرات سانحه در اولویت قرار می دهند. از این رو، «کاهش خطرات بلایا» باید در همرده خدمات زیربنایی روزانه در نظر گرفته شوند و باید به اندازه منابع برق مورد اهمیت قرار داده شوند و به همان مقدار به آن‌ها بودجه تعلق بگیرد.

 

* پیش از وقوع یک زلزله عظیم، برای اقدامات پس از آن برنامه‌ریزی کنید

 9-پیش از وقوع یک زمین‌لرزه عظیم‌تر، سیاست‌های پس از وقوع زلزله‌ای را در پیش گیرید. دستگاه‌های اجرایی بسیار کمی هستند که قبل از وقوع فاجعه برای بهبودسازی وضعیت‌های اضطراری برنامه‌ریزی کرده‌اند. اگرچه پژوهش‌گر بلایای طبیعی «هرولد فاستر» برخی نمونه‌های دهه 1970 را توصیف کرده است؛ با این حال، علیرغم آنکه اقدامات مورد نیاز پیش از وقوع حوادث را نمی‌توان تشخیص داد، اما برخی اقدامات سطحی از قبل مشخص و روشن هستند. بنابراین، باید برنامه‌ای برای تامین پناهگاه، و یک راهبرد برای حفاظت از تامین معیشت و افزایش وضعیت اقتصادی باید در نظر گرفته شود.

 

* فرهنگ تاب ­آوری و مقاومت در برابر زلزله را به وجود آورید

 10-فرهنگ تاب­آوری و مقاومت در برابر زلزله را به وجود آورید. این مسئله شامل یک برنامه اجتماعی "اطلاعات و بحث و گفتگو " می‌شود تا تاب­آوری و مقاومت را وارد جریان اصلی زندگی روزمره افراد کند. افراد باید ترغیب شوند که باور کنند اگرچه خطرات طبیعی هر روز رخ نمی‌دهند، اما آن‌ها یک تهدید همیشگی برای زندگی و معیشت آن‌ها هستند و یک مسئولیت عمومی برای مقابله با آن وجود دارد. این کار کمک می‌کند که به این سئوال پاسخ دهیم که «خیر و سعادت در چیست؟» پاسخ به این سئوال شاید این باشد که خیر و سعادت در محافظت از مردمی است که به دلیل فقر، کهولت سن و ناتوانی قادر به مراقبت از خود نیستند. خیر و سعادت همچنین، یعنی توزیع عادلانه منابع و حفظ حداقل استانداردهای زندگی. این مفهوم و اخلاق‌محوری آن نباید در اثر بلایا دچار تغییر شود. از این رو، این مسئله باید عادلانه، منتقدانه و به طور روشن پیش از وقوع حادثه مورد بررسی قرار گیرد. 

 


جهت ارجاع دانشگاهی: 

حسین ظفری، "ده پیشنهاد به منظور افزایش تاب ­آوری در برابر زلزله"، وب سایت شخصی حسین ظفری، 27 فروردین 1395 .

 

پی نوشت: این مقاله برگرفته از طرح تولید محتوی علمی سایت سازمان مدیریت بحران کشور" می باشد که مجری آن حسین ظفری بوده است.

 

1395/01/27